M.van E, 38 jr., pijn en physieke beperkingen na diverse fracturen bij ernstig auto-ongeval, Arnhem, 26 augustus 2001

In 1995 kreeg ik een zeer ernstig auto-ongeval waarbij ik o.a. diverse fracturen aan de nekwervels opliep. Na twee jaar (en diverse operaties) zei de behandelend arts van RIJNSTATE dat ik uitbehandeld was. Verder was er niets meer aan mij te behandelen en moest ik er maar mee leren leven. Voorzichtig leven en inspanningen vermijden.

Mijn grootste handicap zijn vooral de voortdurende pijn en fysieke beperkingen zoals het nauwelijks kunnen bewegen van mijn hoofd in horizontale en verticale richting. Minder ernstig maar wel heel vervelend zijn het gebrek aan energie en dat ik me meestal tot op het bot koud voel. Vooral najaar en winter worden beheerst door overmatige pijn. Ik probeer zoveel mogelijk het advies om in beweging te blijven op te volgen door veel met mijn hond te gaan wandelen, maar soms is ook dat niet op te brengen. Het wandelen in het bos geeft als probleem dat ik niet voor mijn voeten kan kijken naar eventuele hindernissen. Het hoofd kan niet voldoende naar beneden gedraaid worden ( de wervels zijn met diverse pinnen gefixeerd). Het alternatief de rug buigen geeft veel extra pijn. Mijn “actieve” tijd per dag is de afgelopen 5 jaar zeer beperkt en onvoorspelbaar geweest. Nadat ik een uur of twee uit bed ben moet ik weer gaan rusten en ben ik soms totaal uitgeput en door en door koud.

Mijn eerste kennismaking met de autogene frequentie therapie (AFT) was in december 2000. Tijdens dit eerste bezoek werd ik, na een energetische diagnose met het itronic eda-apparaat en vaststelling van mijn autogene frequentie, behandeld. Het resultaat kwam onmiddellijk en was spectaculair: ik kon mijn hoofd weer bewegen. De kin op de borst lukte weer moeiteloos en ook over de schouder kijken en ik had het veel en veel minder koud. Hoewel ik nog steed gehandicapped ben, is de kwaliteit van mijn dagelijks leven er erg op vooruit gegaan.

Twee weken na de eerste behandeling zou een vriend in Zwitserland gaan trouwen. Ik zag er erg tegen op. Een vliegreis en drie dagen feesten. Je kunt het toch niet maken drie dagen op je bed te blijven liggen. De zorg was overbodig. Ik had een AFT-thuisbehandelapparaatje bij me en af en toe, geheel naar behoefte, ging ik aan het apparaat. Zelfs een nacht doorfeesten is mij gelukt.

Bij een tweede consult kreeg ik ook een aparte cd mee en het eerder genoemde thuisbehandel-apparaatje. De extra CD is speciaal voor de rugpijn.
Beide cd’s gebruik ik nog steeds om en om. De pijn is nu beheersbaar geworden. D.w.z. de pijn wordt minder door de behandeling met AFT, maar bovendien ook al heb ik in een situatie pijn, de wetenschap dat ik mijn therapie kan toepassen geeft al verlichting. Het is niet meer uitzichtloos.

Nu gebruik ik AFT alleen als ik toename van de pijn nodig denk te hebben. Na het tweede consult ben ik niet meer terug geweest.

Soms gebruik ik het even snel, binnen een minuut of twee, soms wel 10 minuten achter elkaar. Een enkele keer heeft dat tot gevolg dat ik wat draaierig wordt.
Laatst kreeg ik weer last van een spatader, opgelopen door jarenlange horeca-ervaring. AFT smoorde de pijn in de kiem.

De laatste opmerkelijke ervaring is recent: maandag 20 augustus j.l. werd ik geveld door spit. Oorzaak, ik probeerde huishoudelijke bezigheden te verrichten zonder korset. Ik kon geen beweging meer maken en dus onmiddellijk AFT. Geen verbetering. Ik ging langdurig in een stoel met mijn onderrug tegen de spoel zitten, niets hielp. Ik dacht dit is zeker een andere soort pijn waar AFT niet voor werkt of het placebo effect, waar ik AFT nog steeds van verdacht heb, is uitgewerkt. De volgende dag weer geprobeerd, weer niets. De derde dag zag ik toevallig dat de volume knop van mijn Discman, waarop ik het thuisbehandelapparaatje aansluit, op twee stond i.p.v. negen tot tien. De volumeknop omhoog gedraaid en na een paar uur was er al een duidelijke verlichting.

Het is een ander leven dat ik nu leid. Veel actiever en minder hevige pijn. Met de pijn, die er altijd zal zijn, is te leven. Ik moet wel regelmatig rusten. Maar zolang ik zelf kan bepalen wat en wanneer ik iets doe kan ik toch veel werk verzetten. Op de regulier arbeidsmarkt zal ik niet hoog scoren. Maar ik kan me zeer nuttig maken met veel vrijwilligerswerk.

M.v.E.
Arnhem, augustus 2001.

terug naar testimonials